„— Rozumiem. Dość na tym, proszę pana, że nazajutrz, a potem i w dzień później znowu zatelefonowałem do Karolina. Żadnych nowin. Pacjentka — nie przyjechała. Miałem, proszę pana — bo wszystko oto tu notuję — częstochowski numer jej telefonu. Zatelefonowałem natychmiast, bo było to moim obowiązkiem, i czułem... — miałem pewność, że czas nagli. Z początku telefonistka powiedziała, że numer nie zgłasza się. Poprosiłem, by raz jeszcze spróbowala, bo tu chodzi o chorą, która nie od razu może podejść do telefonu. Dzwoniła przez dobrych kilka minut. Wreszcie, wreszcie słyszę w słuchawce kobiecy głos. „Kto mówi"
„Czy zastałem panią Wachicka"
„Nie ma w domu!" odpowiedziano, choć wydało mi się, że poznałem glos pańskiej matki.
„Zaraz, zaraz!" zawołałem. „Proszę się nie rozłączać, tu mówi doktor Nowonicki. Czy to pani"
„Och, panie doktorze, to pan! Myślałam już Bóg wie co!" odkrzyknęła.
„Dlaczego nie wyjechała pani do Karolina, jak to było umówione Tam przecie czekają."
„Panie doktorze!" krzyczy. „Czy pan nie mógłby przyjechać do mnie Zapłacę każde honorarium... On wciąż młodnieje! Ja tego nie wytrzymam. Ja od dwóch dni nie wychodzę już z pokoju."
„Ależ, ależ, proszę pani. Zwykłe nerwy. Dobrze, przyjadę do pani nawet dziś jeszcze. Ale co się stało, dlaczego pani nie wychodzi z pokoju"“(5)