„— Ufasz mi — zapytał Billot, wyciągając rękę do Gonchona.
— Ja — odparł Gonchon z pogardliwym uśmiechem i uścisnął dłoń wieśniaka z siłą, jakiej by się nikt nie spodziewał w tym wychudzonym, zmizerowanym ciele. — Ja miałbym ci nie ufać Niby dlaczego Gdybym zechciał, na jedno moje skinienie zostałbyś zdruzgotany jak szklane naczynie, choćbyś się ukrył za tymi wieżami, których już jutro nie będzie, albo szukał obrony u garnizonu, który albo przejdzie dziś wieczorem na naszą stronę, albo przestanie istnieć... A więc idż i możesz liczyć na Gonchona, jak on liczy na Billota!
Billot uznał słuszność tych słów i skierował się do wejściowej bramy Bastylii, podczas gdy Gonchon przy okrzykach tłumu, wiwatującego na jego cześć, ruszył ku przedmieściom Paryża.
— Niech żyje Gonchon! Niech żyje nasz ludowy Mirabeau! — wołano zewsząd.
— Nie wiem, jaki jest Mirabeau arystokratów — odezwał się Pitou do Billota — ale nasz nie jest zbyt piękny...
BASTYLIA I JEJ KOMENDANT
Nie będziemy opisywali Bastylii, bo to zbyteczne. Żyje ona w pamięci zarówno starców, jak i dzieci, jako niezatarty obraz. Wystarczy przypomnieć, że od strony bulwaru na placu Bastylii widniały jej dwie bliźniacze wieżyce, a wzdłuż obecnego kanału biegły po obu jego stronach dwa frontony twierdzy. Wejście do Bastylii było strzeżone przede wszystkim przez tzw. kordegardę, a następnie przez dwa szeregi wartowników, wreszcie przez dwa zwodzone mosty.“(12)