„0 kopulastym nazwisku. Wszystko działo się tutaj, na Wyspie. Mieszkały w starym hotelu nad zatoką; ta część Wyspy, gdzie ja dzisiaj mieszkam, była wówczas celem wycieczek samochodowych. Spędziły tu ostatni okres przed śmiercią jej matki. Na nerki lekarze zalecali ciepłe klimaty Egipt, Włochy, Maderę. Poznawałem te kraje z albumu Marii I Róży, czytałem napisy pod fotografiami "Mama, ja i signor Ricci na placu Sw. Marka.» Miałem 9 lat, kiedy jej matkę umierającą przywieziono do Warszawy. Na następne wakacje Maria I Róża przyjechała do nas (nasze matki były siostrami)
1 od razu spostrzegłem ten album oprawny w krokodylową skórę. Trzymała go na dnie białego neseserka, razem z afrykańskim amuletem, który jej podarował dAnnunzio, i listem od niego, pisanym czarnymi zygzakami Cara piccola Polacca... W moje dzieciństwo wtargnął daleki, obcy świat, byłem olśniony. Oczekiwaliśmy jej na dworcu z wagonu wyskoczyło coś niesłychanie drobnego i podało mi maleńką dłoń w rękawiczce. Zobaczyłem uważne, ciemne oczy przypatrujące mi się spod równo uciętej grzywki. Takie uczesania miały tylko lalki, ale to była lalka czarnobiała, o cienko narysowanych brwiach i owalu twarzy tak wytwornym, że bałem się uszkodzić go wzrokiem. Niosłem za nią neseserek i ze zdumieniem obserwowałem jej spokojne, dorosłe ruchy. Przez cały pierwszy dzień była trochę zamyślona, zdawkowo uprzejma; śledziłem jej misterną umiejętność posługiwania się widelcem i nożem. Byłem szczęśliwy umieszczono ją w moim pokoju. Ale w nocy zbudziły mnie jakieś zdławione szepty czy okrzyki... Usiadłem w łóżku co to ma czkawkę — Ria — szepnąłem — co ci jest — Zrozumiałem, że płacze, i przeraziłem się. — Ria — powiedziałem — jutro pójdziemy do parku, będzie ładna pogoda. — Umilkła na chwilę, a potem po raz pierwszy usłyszałem włosia język — lo voglio che domani tutto giorno piove... — Mruknęła to prawie z nienawiścią. Dopiero później, w Zakopanem, przetłumaczyła mi to zdanie.“(9)