„208 chmury, podobne do jednego rozłożystego, kwitnącego drzewa mimozy. Oglądały je dokładnie z tego miejsca, z którego powinien był wyrastać pień.
Trzymając się za ręce Nina i Jinny Love szły dolną ścieżką i patrzyły z daleka na namiot harcerza. Było już po arbuzowej uczcie i po odjeździe panny Lizzie. Panna Moody, wystrojona, w sukni z woalu i tenisówkach na nogach, udała się na randkę z „Rudym" Loonfisem, pani Gruenwald usiłowała zabawiać dziewczęta swoimi piosenkami. Easter spała. Czuwała nad nią Twosie.
Nina i Jinny Love słyszały dochodzące z obozu, pożegnalne jak gdyby strzępy pieśni, piski i okrzyki radości pomiędzy stroikami. Nad ich głowami zahuczała sowa. Wiatr szemrał w gałęziach.
W namiocie, oświetlonym od środka, krzątał się. harcerz. Przebierał długimi nogami, których cienie poruszały się rytmicznie niczym skrzydła wiatraka. Namiot oświetlony był latarnią, a może po prostu świecą. Otworzywszy klapę namiotu harcerz uciął nagle swój własny cień. Jinny Love i Nina stanęły w miejscu jak wryte.
A tymczasem harcerz, poczciwy Loch Morrison, najspokojniej w świecie rozbierał się
14 — Jezioro Księżycowe 209
w swoim namiocie, jakby sobie nic nie robił z tego, że kto chciał, mógł mu się przyglądać. Powoli po kolei ściągał z siebie każdą sztukę garderoby, po czym rzucał ją na ziemię, zamaszyście jak piłkę, choć nie bez namysłu.“(7)