„Dotarła do przedmieścia SaintAntoine, gdy nagle zatrzymał ją młody człowiek, który od pewnego czasu szedł za nią.
Nie należało się temu dziwić, ponieważ Lorenza nie miała i, w izolacji od świata, nie mogła mieć pojęcia o ubiorach kobiet. Ubierała się raczej jak kobieta wschodu, a więc okazale, bogato i barwnie, nie przypominając w niczym owych ładnych lalek, ściśniętych jak osy gorsetami, w zwiewnych materiałach, pod którymi trudno było znaleźć ciało, tak bowiem bardzo pragnęły one prezentować się eterycznie i niemal niematerialnie.
Z ówczesnego stroju francuskiej kobiety Lorenza nosiła tylko trzewiki na dwucalowych korkach. Było to obuwie niewygodne, wykręcające nogę i nieprzydatne, kiedy się chciało iść prędko.
Mężczyzna, który szedł za Lorenza, wziął ją za przebraną kobietę, śpieszącą na maskaradę lub na miłosną schadzkę. Podszedł do Lorenzy i zdjąwszy kapelusz rzekł
— Przepraszam panią, ale zdaje mi się, że trudno będzie zajść daleko w takich trzewikach. Może pani zechce oprzeć, się na moim ramieniu... Jeśli spotkamy karetę, będę miał zaszczyt odprowadzić .panią, dokąd pani zechce.
Lorenza popatrzyła .na niego czarnymi, przenikliwymi oczyma i zgodziła się.“(15)