„Powyższe badania podkreślają znaczenie pokonania kryzysu w pierwszym etapie (1 12 pasaż) dla podjęcia wzrostu komórek drugiego etapu, który nadal nie jest rakotwórczy. Zjawisko to pojawia się dopiero w III etapie (po 30 pasażu) i utrwala w ostatnim (po 50 pasażu). Przejścia te są statystycznie uwarunkowane i trudne do rozróżnienia za pomocą jednej metody. W każdym z tych przed i pokryzysowych, oraz przed i rakowych etapów stwierdza się niestabilność chromosomów, ale nie można rozstrzygnąć czy jest ona pierwotna czy wtórna w stosunku do inicjacji i rozwoju nowotworu. Już w 1914 roku T. Boveri wskazywał na rolę zaburzeń chromosomalnych w kancerogenezie. Obecnie wiemy, że ze względu na stabilność ludzkiego kariotypu, jakiekolwiek jej zachwiania oznaczają znaczne oddalenie od prawidłowego fenotypu komórkowego i ułatwiają kancerogenezę, o ile wcześniej same nie doprowadzają do śmierci organizmu.
B. Magnetyczny rezonans jądrowy a nowotwory
Struktury dysypatywne są uniwersalnym zjawiskiem przyrodniczym, ale ich geneza wywodzi się z fizyki i dlatego przy ich adaptowaniu do medycyny słusznie wymaga się dowodów fizycznych na potwierdzenie nowej teorii nowotworowej. Takich dowodów dostarcza metoda magnetycznego rezonansu jądrowego (nmr — nuclear magnetic resonance), znana od kilkudziesięciu lat dzięki jej wykorzystaniu w spektroskopii, a od kilku lat używana jako najlepsza metoda tomograficznego obrazowania wnętrza organizmu. Zarówno spektroskopia, jak i tomografia (ściśle — zwana zeugmatografią) pozwalają na bezpośrednie badanie jąder atomowych rezonujących pierwiastków, określając ich położenie i stężenie a także stan równowagi w stosunku do otoczenia.“(6)