„Renesans Ratusza
ą sprawy, których nie da się umniejszyć ani szczerą, ani tym bardziej fałszywą skromnością.
31 marca 1970 roku przywrócono kulturze europejskiej i turystom świata jeden z najcenniejszych dokumentów historii i zabytków sztuki Gdańska Ratusz Głównego Miasta. Otwarcie ratuszowych wnętnz, którym gdańscy robotnicy i artyści uświetnili XXV rocznicę wyzwolenia miasta i pierwsze ćwierćwiecze Polski Ludowej, wieńczy całokształt dzieła odbudowy zabytkowego zespołu portowomiejskiego, dzieła zaliczanego do największych przedsięwzięć konserwatorskich powojennej Europy.
Rzeczywistą miarę trudu, społeczną i kulturalną skalę problemu, znają jedynie sami mieszkańcy Gdańska, współczesne jego pokolenie, ludzie, którzy po totalnych zniszczeniach II wojny światowej podjęli z morza wraków i hałd gruzu rekonstrukcję tysiącletniego miasta, dokonując rzeczy w ciągu jednego zaledwie dwudziestopięciolscia. I to z największym, na jaki stać nas było w tych tragicznych realiach i znojnych latach, pietyzmem dla dorobku wieków, dla urody, strojności i przepychu gotyku, renesansu, baroku.
Pośród 644 zabytków gdańskich Ratusz Głównego Miasta zajmuje niewątpliwie najwybitniejszą pozycję, uzasadnioną jego publicznym charakterem i artystyczną rangą. Moment odbudowy dawnej siedziby władz miasta, której nowym przeznaczeniem jest Muzeum Historii Gdańska, skłania do historycznych i literackich odwołań, do zapisu myśli i imion towarzyszących jego odnowie. Usytuowany na styku ulicy Długiej i Długiego Targu panuje architektonicznie nad całą Królewską Drogą, jest ośrodkiem urbanisty“(13)