„Rzeczywiście, niedługo potem zakotłowało się w rogu celi. Usłyszałem stłumiony krzyk i tępe odgłosy uderzeń. Z grupy stłoczonych więźniów wyrwał się nowo przybyły, podbiegł do drzwi i zaczął w nie walić pięściami. Miał rozciętą wargę, zapuchnięte oko, z nosa ciekła krew. Strażnik wypuścił go i na tym się wszystko skończyło bez żadnych konsekwencji.
Zaprzyjaźniłem się ze starszym celi. Gomez walczył przeciwko generałowi Franco w szeregach armii republikańskiej. Bardzo ciekawie opowiadał o walkach na froncie pod Madrytem i swoich późniejszych perypetiach. Po upadku Republiki dotarł przez Pireneje do Francji, a stamtąd uciekł do Algierii. Odsiadywał karę za pobicie francuskiego żandarma, któremu zgrabnie wyłuskał kilka zębów. Podał mi adres Mahmeta Ben Amou (nie jestem jednak pewien, czy nie zniekształciłem nazwiska), mieszkającego na peryferiach Oranu, zapewniając, że w razie potrzeby jego przyjaciel Mahmet przyjdzie nam z pomocą.
To była jednak ta lepsza strona medalu, a druga Beton, zatęchłe powietrze, czasem wprost nie do zniesienia. W celi ponad pięćdziesięciu aresztantów i tylko jedna namiastka sanitariatu. O jedzeniu lepiej nie mówić. Wreszcie wszy, całe roje, w kocach, słomianych matach i ubraniu. Podrażnienie i ciągły świąd skóry.“(4)