„się z wnętrza domu na ganek śmiejąc się, krzycząc i obrzucając ryżem państwa młodych.
Vincent skrył się w cieniu powozu. Urszula i jej mąż wsiedli do środka. Dorożkarz śmignął biczem nad łbami koni. Ruszyły z wolna. Vincent pobiegł parę kroków naprzód i przycisnął twarz do ociekającej (leszczem szyby. Urszula leżała w ramionach męża, z ustami na jego ustach. Powóz odjechał.
W tej chwili coś załamało się w sercu Vincenta — od razu i nagle. Czar prysnął. Nie wiedział, że to się stanie tak łatwo.
W tnącym deszczu powlókł się z powrotem do Isleworth. Spakował manatki i opuścił Anglię na zawsze.
KSIĘGA P I E R
W S Z A
LORIMAGE
iceadjnirał Johannes van Gogh, najwyższy rangą oficer liniowy marynarki holenderskiej, stał na progu swej obszernej siedziby służbowej położonej z tyłu za stocznią. Na cześć przybywającego bratanka włożył galowy mundur ze złotymi epoletami. Nad masywnym podbródkiem vangoghowskim sterczał potężny prosty nos, łączący się ze skalistą wypukłością czoła.
— Rad jestem, żeś przyjechał, Yincencie — rzekł. — Mój dom jest bardzo spokojny, odkąd opuściły go dzieci.
Weszli po szerokich, krętych schodach i stryj Jan otworzył drzwi jednego z pokoi. Vincent wszedł do środka i wniósł walizkę. Wielkie okno wychodziło na dziedziniec stoczni. Stryj Jan usiadł na brzegu łóżka i starał się wyglądać tak nieoficjalnie, jak na to zezwalały złote galony munduru.“(8)