„W owym czasie kobieca część sanatoryjnego towarzystwa była czemś zajęta, panie zbierały się, jak na sejm wroni i dyskutowały, jedna z nich siedziała z ołówkiem w ręce i wnosiła coś na papier. Za każdym razem, gdy ukazywała się panna d,Espard, zapanowywała cisza.
Pannie Julji dEspard było to obojętne—o, całkiem jej to nie obchodziło, ona jest damą, która mogła udawać, że nie widzi całego wroniego sejmu! Ale po dłuższym czasie przykro było czuć się postawioną poza nawias, więc próbowała zbliżyć się, proponowała francuskie książki każdej, która tylko IM lała ich pożyczyć, ale nie osiągnęła żadnego skutku. Stawało się nudno, stawało się samotnie żyć tutaj, człowiek, zarówno jak i wrona, nie wytrzymuje życia w samotności. Miała Daniela na lodzie, ale daleka i mroźna droga prowadziła do niego na najwyższe jezioro, samobójca zaś był mniej zajmujący po odjeździe towarzysza, nieszczęsny samobójca ponownie zaczął markotnieć i przerwał swe wycieczki w góry. Nigdy też więcej nie dotknął kuli w kręgielni.
To też przyjazd adwokata rozweselił pannę dEspard. Rupprecht był taki okrąglutki i życzUwy, taki uczynny, — a że panna dEspard należała do najpierwszych gości sanatorjum, okazywał jej specjalne względy, na złość i ku zazdrości innych. Adwokat mógł opowiedzieć trochę o p. Flemingu, a w opowiadaniu tem to i owo było nowością dla panny że schwytano go już wKrystjanji, ale jako piersiowo choremu, wolno mu było leżeć w szpitalu i powracać do zdrowia, podczas gdy załatwiano sprawę wydalenia do Finlandji. Płacił zresztą za siebie sam i był panem w każdym calu. Zadziwiało tylko to, że ze strony finlandzkich władz nie traktowano tego oszustwa z surową powagą, proszono, aby pacjenta otoczyć dobrą pielęgnacją i dozorem. — Bóg wie, kto on wogóle taki, i co mógł przeskrobać! — rzekł adwokat. — A może nic złego, może to“(14)